maandag 26 augustus 2013
.jpg)
donderdag 22 augustus 2013
MAATJES
MAATJES
voor Frank Dingenen
Ik was een sabbatjaartje weg geweest en had me weining tot niets aangetrokken van wat er ondertussen in het vaderland gebeurde.
Dus ik wist bvb niet dat het afgelopen jaar een tekort aan allerlei producten het leven van mijn landgenoten had verzuurd.
Voor mijn franstalige vrienden verduidelijk ik dit nu even:
J’ignorais la pénurie!
Ik ben nooit echt een grote visliefhebber geweest.
De vis dat was zoiets als kristus, niet aan mij besteed!
En dan dat verplicht eten van vis op de hopeloze vrijdagen van mijn jeugd. Bah …
Was dat nu een grote of kleine doodzonde?
Doodzonde. Dood zonde was dat.
Voorwaar ik zeg u: gij zult vis eten of versterven en sterven en eeuwig branden in het hellevuur of langdradig gefolterd worden in het vagevuur.
Ge zou voor minder de vis aan de haak slaan om hem dan te laten rotten.
Maar er waren uitzonderingen. Er zijn altijd uitzonderingen.
Ge kunt toch nooit weten dat god bestaat, ge kunt dat niet echt weten, meneer en madam Van Dinges. Ge kunt niet bewijzen dat hij bestaat equals ge kunt niet bewijzen dat hij niet bestaat. Dat soort prietpraat hoor je in elke goede horecazaak. Maar om terug te komen op de uitzonderingsdraad van mijn verhaal:
Vette rauwe vis, daar was ik verzot op!
Vette haring. Zalm of ansjoviskes. Rolmops, sprotjes en above all MAATJES, van die Hollandse maatjes.
Zo lekker dat ik op slag bijna alle irritante Hollanders dicht tegen de boezem van mijn Vlaemsche bierbuik trok.
2 MAATJES eten en ik verkeerde aanstonds in een kristelijk vergevingsgezinde bui.
Dus, ik herhaal, ik had geen flauw besef van het tekort aan maatjes en het feit dat de Albanees-Kosovaarse maffia alle overblijvende maten hadden opgekocht. Die maffia heerste hier in weelde sinds onze leiders zo zot waren geweest den oorlog te verklaren aan het simplisties verbond van Serben en Montenegrijnen.
Het opkopen van producten in schaarste heet in mijn woordenboek georganiseerde crisistechnieken. De inspiratie hiervoor moet je niet ver zoeken: alle lang onderhouden kunstmatige crisissen werden en zijn op grote schaal georganiseerd door een nog grotere maffia: de heilige drievuldigheid van Kapitaal, Kerk en Staat.
De Kosovaren schuimden onze straten af en ze waren steeds met twee, net als de Mormonen. Ze vlamden met opzichtige sportwagens door de rijkste en armste buurten van Brussel.
Ze hadden zelfs een soort ijskreemmuziekske in hun blitse en blinkende voituurkes geplaatst om zoals volleerde rattenvangers klanten, kinderen en nieuwsgierigaards te lokken.
Deze zomer was zo intens heet dat ook ik aanstonds naar buiten snelde voor de verlokking van een kremmeke.
Tot mijn verbazing, beste Frank, zag ik 2 hippe vreemde luizen in confectiemaatpak en lelijke das. Ze spraken me aan met MAATJES, MAATJES, gevolgd door een soort koeterwaals, wat achteraf gezien dus Kosovaars bleek te zijn.
MAATJES? MAATJES!
Hou toch op kerels, ik ken jullie niet, ik ben jullie maat niet, noch heb ik de intentie het te worden!!!
De irritatie slaat vrij snel toe tijdens een hittegolf.
Het duo keek me, mekaar even aan, de taalwanhoop nabij.
Ze trokken daarna de koffer van hun sportkar open. Een walm van rotte rauwe visgeur verspreidde zich zoals een chemische wolk over de Vincottestraat.
FOR YOU SIR, ONLY 20 DOLLAR, ONLY 20 DOLLAR FOR A PIECE, FOR ONE MAATJE ONLY 20 DOLLAR.
Dollars?! krijste ik, wat is hier gebeurd terwijl ik weg was? Hebben ze die onnozele euro eindelijk opgedoekt maar om hem dan te vervangen door die amerikaanse groene troep? Waren de politiek ecologisten nu echt zot geworden?
Toen mijn katten miauwend de tuin inliepen om zich in de bomen te verschansen, wist ik genoeg.
Sorry guys, no maatjes for me. The kitty food inspection does not allow this.
Ik draaide me om, Frank, hoorde amper het gedempte schot en heb nooit geweten dat mijn kadaver toen werd bedolven door een hele school van diverse maatjes.
Onze gezamenlijke reis naar ontbinding kon beginnen …
Uw Lief Lijk,
Guido Vermeulen
Augustus 2013
dinsdag 20 augustus 2013
maandag 19 augustus 2013
dinsdag 13 augustus 2013
SLECHTE SLAAP
De laatste tijd hoor ik dingen die er niet zijn.
Met ander woorden ik droom geluiden die me dwingen
tot plots wakker worden.
Waar is de kat? Ik hoorde hem vrij duidelijk klagend miauwen
maar hij is er niet, de rekel, niet in het huis en ook niet in de tuin.
Of ik hoor de buzzer van de parlefoon.
Ik neem op maar niemand wil antwoorden.
Ik ga buiten kijken maar er is geen kat op straat, ook stalker Duifje niet.
Of ik hoor een DING DONG geluidje en dat is niet het geluid
van het huistoestel.
Soms hoor ik ook stemmen van mensen of kinderen
die er echter niet zijn. Onbestaande stemmen in de kelder van mijn
opengesperd geheugen.
Dat ik dingen zie die er niet zijn, dat ben ik ondertussen meer dan
gewoon geraakt maar die geluiden zijn vrij nieuw voor mij en dus
angstaanjagend benauwend, alsof ik een strak aangetrokken das
draag rond mijn keel snakkend naar adem.
Benauwziekte is gelijk aan ademnood.
Alles sluit dicht aan bij de realiteit maar het is niet de realiteit.
Ik maak of droom mijn eigen nieuwe realiteit.
Misschien is de bestaande niet verbeeldend genoeg, dus fabriceert of construeert mijn hemelbestormend brein een ingbeelde wereld
en omgeving die haast dezelfde is als de dagdagelijkse realiteit maar toch net iets anders, net iets vreemder.
Zo droom ik ook schilderijen die haast naadloos aansluiten op wat ik echt schilder maar toch verschillen op een aantal vlakken.
Zo droom ik gedichten of flarden teksten maar dat euvel heb ik ondertussen leren hanteren. Als je wakker wordt met een droomtekst in je hoofd moet je dat onmiddellijk neerschrijven en pas daarna terug proberen te slapen.
Doe je dat niet, koester dan vooral de illusie of waangedachte niet van de herinnering aan het gedroomde! Onmogelijke reconstructie is je lot, de meeste woorden zijn weg, verslonden door het monster van de nacht en de slaap, soms is alles weg, de hele tekst is verdwenen, het hele onderwerp weer ondergesneeuwd in het onderbewuste.
What a waste!!!
Mijn levensritme wordt sinds een paar jaren bepaald door de ingebeelde geuren en kleuren, woorden, beelden en geluiden van een aftastend geheugen naar een ander oppervlak,
naar de ellipsgaten in de tijd,
met een aantal ankers in de realiteit en velen daarbuiten.
Onnodig te zeggen: mijn ritme is verstoord, ik slaap slecht op zoek naar een vertalende hoortrompet of viewmaster naar een nieuwe realiteit.
Ik slaap echt
zeer slecht...
Guido Vermeulen
Augustus 2013
QUE FAIRE SI ???
Beschermend zwart
werd vermoord
door insluipend
licht.
De witte moordenaar
hult zich zeer
overspannen
in de weelde van paarse gewaden,
slaapt ongerust tussen karmijnrode
dekdekens in ovalen kamers
met dode spiegels aan de met lood bekleden wanden.
In het woord vergiffenis
schuilt het woord vergif.
Dat zegt alles over die zogenaamde
religie van het licht.
Terwijl ik Lenin lees en herlees
beeft de aarde om haar as.
Vulkanen schudden hun teveel aan asse
uit hun stenen mantelkleren
zoekend naar mijn lage landen bij de zee.
Terwijl ik stenen lees en herlees
hult het aardse water zich
met veel wijsheid
in stilzwijgen en samenzwerend
opstandig duister,
haasje over spelend met de weke tijd.
De uil roept als het donker is
HOE HOE, DOE DOE en vraag nu niet WAT TE DOEN ?!
Guido Vermeulen, Augustus 2013
maandag 12 augustus 2013
BAYOU
About men and
gods in the Bayou
voor Liza Leyla
De vloedgolf vernietigde alle
bewoonbare huizen en tuinen;
raar genoeg bleven de onbewoonbare
gespaard als een soort van absurde
powetiese toepassing van een verminkt
gelijkheidsbeginsel uit vervlogen tijden,
toen de vliegen het nog voor het zeg
hadden,
feestend op de kadavers van de eenzamen in
de spiegels van de nacht,
wachtend op de dageraad in zwart en rood
gekleurde lijkgewaden.
Allah maden aan de macht!
De bruid droeg toen een zwarte hoed,
de bruidegom een doorzichtige sluier.
Alles komt finaal goed op het einde
want wij en zij zullen allemaal verzuipen
in het gestamel van orkanen,
in het gestotter en gelispel van gestoorde
goden en godinnen.
Op hun luie dikke kont zittend achter
geblindeerd en beschermend glas zwaaien zij
zwaar
met nuttelozen reglementen en regelgeving,
dekreteren de hel op aarde en de aarde in
de hemel.
Maar ook de hemel bleek achteraf beschouwd
volledig overstroomd & beroofd van elk
verzopen leven!
(mensen zijn toch echt gelijk aan goden
want allen zijn dood)
Ik sta nu met een glasje bru in bloedende
handen
& met mijn wetende voeten (die haast
voelloos worden)
in het almachtige water allemachtig,
kijk omhoog naar de immer wijkende wolken
terwijl mijn tranen niet ophouden
met hun schouders op te halen
omwille van zoveel vermogen tot
geloof versus ongeloof.
Guido Vermeulen
Juli 2013
AGORA
AGORA voor Philippe Dementen
Het veelvoud van
boze stemmen
maakt de wereld
broos.
Op blote voeten
tracht ik
tevergeefs
de verscheidenheid
aan accenten
te begrijpen of te
ontcijferen.
Maar taal, dames
en heren, is geen wiskunde;
wiskunde
daarentegen is wel een taal.
Tijd zou op
sandalen moeten lopen
zodat je Hem
tijdig kunt inhalen,
voorbijsteken
zelfs en even teruggaan
om Hem dan met een
rake, trefzekere klap
te onthoofden van
zijn moord- en folterzucht
op de schat van
woorden binnen en buiten boeken
op de veelheid die
mensheid heet.
Tijd is het hete
hangijzer van de macht,
de wurgpaal van
koning, keizer en kardinaal,
de electrische
stoel van diverse presidenten,
de duistere
kelders van het vatikaan,
de snipers van een
geheim leger,
de zinloosheid van
een stil gebed:
Maan in jouw handpalm
Water glijdt tussen vingers
Dieren bloeden dood
Op het marktplein
roept iemand
O HEE OOOO
De overlevenden
zijn met stomheid geslagen.
Een eenzaam bieke
pleegt zelfmoord in het wijnglas.
Tijd maakt alles
weer goed.
Guido Vermeulen, 6
augustus 2013
Ergens te Delphi
ERGENS TE
DELPHI
voor Mia Waeyen
Het orakel vrouw
toonde mij met
trots en leedvermaak
de wonde in haar
zijde,
nodigde mij uit te
drinken van haar woorden:
Ik ben het
loeder van kristus niet,
noch een
heilige maagd, noch jouw ingebeelde hoer,
noch de koesterende
moeder in jouw stille dromen.
De aarde bloedt
steeds opnieuw sinds haar ontstaan
& dat
vertaalt zich in de weeën en het wenen van de maan,
smeltende
ijskappen zowel noord als zuid en het cyclische
protest van
mijn vrij van schaamte begeerde lichaam.
Lees dat vooral
als een verzoek, man,
om ook jouw
deel van het verdriet van de wereld
op je schouders
te torsen.
Wees
arthritisvrij zoals Atlas dat ooit was.
Want er zijn
geen goden,
er is geen ene
god,
ofwel is hij zo
zwak geworden
omwille van de
immense waterkracht
& de
zwaartekracht van zijn vallend
hemellichaam
dat hij van geen tel is
in ons eigen
nietig bestaan.
Ook ik ben geen
dam of rots in de branding
of navelstreng
in het centrum van het bestaande.
Ik ben
hoogstens een kleine bres,
een knoopsgat
in de cirkel tijd,
een cirkel in
een cirkel dus,
een
handspiegeltje van je eigen hart
& je
opgekropt vermogen tot wederkerende liefde.
Guido Vermeulen, 1
augustus 2013
maandag 5 augustus 2013
.jpg)
.jpg)
.JPG)
.JPG)
donderdag 1 augustus 2013
Abonneren op:
Posts (Atom)