Zoeken in deze blog

Wordt geladen...
Guido Vermeulen's mail art envelopes are like worlds into themselves and at the same time they are part of the much larger whole.

(a comment by NANCY BELL SCOTT, USA, on the IUOMA network)

Guido's paintings are like finding images in the clouds
(a comment by Kathleen D. Johnson, USA, on IUOMA)

Guido does not paint monsters but spirits and ghosts, full of love, tenderness and compassion
(LIZA LEYLA during a conversation, Belgium)

His ability to express emotions through painting is a beautiful gift. Allowing oneself to feel sadness is the most direct route through grief. His paintings feel peaceful and kind.

(STEPHEN WALKER, USA)


My life is shifting... Your work is intangible, ethereal, cosmically rewarding. i eat it up & savor it like a great sandwich! It made my day!
(Lisa PEREZ, USA, on IUOMA)

Thank you for the TALISMAN painting on the envelope. It is real cool and creepy at the same time. I haven’t seen a piece of abstract capture such as pain and emotion so well since I visited the museum of art in Toledo. Bravo!
(Sarah Jo Pender, USA, from the Indiana Women’s Prison)

I suppose you could characterize Guido's painting style as expressionist. I know he is very interested in dreams as a source for art and poetry, and these particular chapter pages seem like shadowy dream corridors filled with shifting images and scenes. The Michaux quotes work as a counterpoint, Guido's art is taking over when the limits of language have been reached.
(De Villo Sloan, USA, on my tribute pages to Henri Michaux, see LAMUSAR blog)

Guido’s art expressions are always poems and they show us the reality of our real faces and souls (Mariana Serban, Romania)

His titles have both inspired and educated me (Alicia Starr, USA)

dinsdag 4 februari 2014

USA USA !!

USA USA !!

Stoere zeebonken verbleekten hulpeloos op hun ondergaande schepen wanneer zij spontaan zong over verhalen zoals
eens werd een zwarte vrouw betrokken bij een auto-ongeval en verloor haar duivelsarm in de wirwar der rassentegenstellingen.
Het lokale blanke hospitaal weigerde haar op te nemen omdat ze heidens zwart was, dus bloedde ze onherroepelijk dood...
Ze werd met enige haast en spoed naamloos begraven op een kerkhof in het roemloze jaar 1937.

Jaren later, het was ondertussen 1970 en times had changed a bit want zij had met haar eigen goddeloze strottenhoofd de stilheid van de oceaan getart en getrotseerd en daardoor 500 dollarkes op zij gezet om iets recht te zetten;
33 jaar later dus om heel precies te zijn alsof ze toen een mythische kristus imiteerde in mockery, plaatste haar baldadige stem een zerk met als opschrift:
«de grootste blueszangeres aller tijden
zal nooit ophouden met zingen,
Bessie Smith, 1895 – 1937 »

Dir eerherstel gebeurde in augustus 1970 en in oktober van datzelfde jaar begroef zij haar eigen stemgeluid naast dat van Bessie, alsof ze helemaal geen zin meer had om nog veel verder te leven na deze gezamenlijke java van de dood die tijdspannes overbrugde en het zwarte masker afrukte van het meer dan lelijke amerikaanse sprookje terwijl de bommen nog neervielen op Viernam, Laos en Kambodja.
Zij krijste een laatste noot. Haar naam was en is nog steeds
JANIS JOPLIN.

GV
Februari 2014

in de pub New Benfica

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen