Zoeken in deze blog

Wordt geladen...
Guido Vermeulen's mail art envelopes are like worlds into themselves and at the same time they are part of the much larger whole.

(a comment by NANCY BELL SCOTT, USA, on the IUOMA network)

Guido's paintings are like finding images in the clouds
(a comment by Kathleen D. Johnson, USA, on IUOMA)

Guido does not paint monsters but spirits and ghosts, full of love, tenderness and compassion
(LIZA LEYLA during a conversation, Belgium)

His ability to express emotions through painting is a beautiful gift. Allowing oneself to feel sadness is the most direct route through grief. His paintings feel peaceful and kind.

(STEPHEN WALKER, USA)


My life is shifting... Your work is intangible, ethereal, cosmically rewarding. i eat it up & savor it like a great sandwich! It made my day!
(Lisa PEREZ, USA, on IUOMA)

Thank you for the TALISMAN painting on the envelope. It is real cool and creepy at the same time. I haven’t seen a piece of abstract capture such as pain and emotion so well since I visited the museum of art in Toledo. Bravo!
(Sarah Jo Pender, USA, from the Indiana Women’s Prison)

I suppose you could characterize Guido's painting style as expressionist. I know he is very interested in dreams as a source for art and poetry, and these particular chapter pages seem like shadowy dream corridors filled with shifting images and scenes. The Michaux quotes work as a counterpoint, Guido's art is taking over when the limits of language have been reached.
(De Villo Sloan, USA, on my tribute pages to Henri Michaux, see LAMUSAR blog)

Guido’s art expressions are always poems and they show us the reality of our real faces and souls (Mariana Serban, Romania)

His titles have both inspired and educated me (Alicia Starr, USA)

dinsdag 25 februari 2014

Enkele bestanddelen van mijn ik

Beste Sophocles,
IK
besta uit meer bestanddelen dan de delen
IK

IK
probeer iets uit te leggen
over enkele bestanddelen van mijn universum
aan een stomme die hoort maar niet echt hoort:

Droge naald en vloeibare inkt

Placides, Placido, Plato, Placebos, Platgedrukte hoop op een kussensloop

Tijd en Draagvlak in mijn open handen

De kracht van de uitgestoten worp en wat daarna komt

Fado Tinto tot ik dronken ben van nostalgie

De Ier Roger Casement afgeslacht door Engelse rode honden

Vlaamse soldaat gevierendeeld door Waalse onwetende hanen

4jarig ikje wonend te Brussel tussen Italiaanse migranten want migranten waren we allemaal toen in een Brussel gedomineerd door de Franstaligen; is er ondertussen iets veranderd? Je ne pense pas.

Ik ken slechts 1 uitzondering maar hij is van adel en geboren in de Kongo

Reageerbuisjes met pure en verdunde vloeistoffen, zo uitgedund tot er slechts water rest waarmee ik blind schilder tegen de oorlog en de verminking van het algemene en het bijzondere denken of zien in het bijzonder

Stipjes als korte codestreepjes op het behangpapier van mijn jeugdherinneringen

ONDE en wat dat eventueel kan voorstellen of oproepen

Blote voeten wandelend op straatstenen, daarna op aarde, dan op gras en ten slotte op water.
Neen, dit is geen verdoken eerbetoon aan Kristus Leugenaar, het is een oude hippie die huilt bij de stem van Cesaria Evora qui chantait aux pieds nus.

Vulkaankrater waarin tekeningen verdwijnen om even later weer op te stijgen als rook en asse

Haver voor paard Pegasus die jaagde door de wolken en hinnikte toen de eerste letter van het alfabet verjaarde en elf werd

De worsteling tussen mannelijke ovalen en vrouwelijke worsten

Borsten gereduceerd tot tepels en tepels verworden tot ademhalingsapparaat tot ik sterf door zuurstofgebrek

Het lek in bootje Aarde terwijl de uitgesmeerde margarine op mijn magere boterham herhaalt dat Mars buitengewoon onbereikbaar is
maar Venus binnen handbereik

Schoenen zonder zolen en open tenen die bijtend de bergen verkennen en één worden met de stenen als ode aan Magritte

De morzels monsters uit de grond van mijn onontgonnen mijnwerkershart

Het duwen door een zingende deur waarvan het slot gestemd is volgens een ongekende sleutel; de reutel van mijn stem die alles afremt behalve de onvermijdelijk naderende dood in het licht van een immer ontwijkende hemel

De lach in een traan, de traan in een lach;
emoties niet bestemd voor intellectuelen maar voorbehouden voor smartlaplievende prolo’s

Piaf, piaf, piaf

Maria die zo hard lacht tot ze openbarst en opstijgt naar de onbestaande hemel terwijl we door de wolken nog steeds haar lachen horen nazinderen, aangemoedigd door Pegasus

De vreugde van de dood is gelijk aan de vreugde van het leven; zonder gelijkheidsbeginsel want dit is geen vergelijkende oefening
volgens de beginselen van vernauwende, verstikkende wiskunde

Het langzame betreden van een trap zonder uitzicht of einde, naar boven of naar beneden, het maakt niets uit; het belangrijkste is de reis, de wijsheid van trede naar trede en het niet weten naar waar men gaat of niet gaat; alles is naakt ontmaskerd vel van gekwelde, gezwollen voeten en onleesbare griffelverzen op de muren van de toren

Vereenzelvig me meer en meer met het nietig uitschot tusen de spelende spleten der stenen want de zwarte gaten in het heelal laat ik over aan de rijken die de slavernij installeerden om die later enkel af te schaffen omdat ze min of meer geschoolde arbeiders nodig hadden om te kunnen werken aan de lopende band; lonen werden opgetrokken zodat ook zij zich de luxe van een wagen konden permitteren, wagens met rubberen banden geoogst door de afgehankte handen en voeten van volwassenen en kinderen in de wilde Kongo, horror toegedenkt door beschaving en evangelisatie

Voorbij de Taag branden de boten op de rivieren naast onschouwelijk mooie dorpen waar we allemaal vandaan kwamen alvorens uit ellendige armoede uit te wijken naar de pracht en praal van glijdende geleisteden

Waarom ik hou van gedichten in goedkope polars? Whodunit: wie heeft de plaatselijke dorpsfanfare vermoord om die te vervangen door een valse harmonie, spelend in de tuinen van het koninklijk paleis, wat een ellendige samenzwering!

De verloren parels in het knoopsgat van Brel’s tijd en de mijne.
Zonder op te houden degusteren wij frambozen op de snaren van zijn gitaar

Het naakte eenzame bestaan van mijn hand klevend op het vel van  mijn zigeunertante zonder bewustzijn of weten; haar geheugen was gelijk aan haar aftakelend lichaam

De doodsreutels in een stem en hoe mooi openbarend die kunnen zijn, hoe verlossend en verhelderend, terwijl anderen enkel maar pijn en angst horen, allez, de echos van hun eigen pijn en angst bedoel ik hiermee

Ik ban Vlaming, dus ik ben maar een Neger, de zwarten in de Kongo beseffen dit beter dan alle valse Belgen: le temps des flamands, zo noemen zij de periode van de kolonisatie want wie werkte er naast de zwettekes: les fl... terwijl zij die de plantages dirigeerden allemaal franstaligen waren; wat leidt tot de droom van een toekomstige Unie van echte en vermeend verklaarde zwarten, gebouwd op het geheim van de vergeetputten van een gebrandmerkte collaboratie

De verloren stem van het uitgestoten paradijs; toegang verboden voor onbevoegden door het dwangbevel van een tirannieke heerser die zichzelf uitriep tot god en schepper van dit alles, concentratiekampen incluis

De verdwenen continenten zijn niet echt Verschwunden; ze zijn de gaten tussen de uitwijkende continenten; het zijn dus de oceanen, Atlantis kan je vinden in de gezamenlijke waters van Stille en Atlantische oceaan

Toen de goden vissen waren, hield ik ervan.
Toen de vissen zichzelf troonden tot koningen en goden, stopte ik de liefde in een vingerhoed en verbrandde vrij bewust al mijn kleren tot de de waarde van naaktheid weer boven kwam van schubben en kwallen, van oesters en mossels, van zeewier en onzichtbaar verbannen gespuis in de ruisende diepte van vermiste diepzeeduikers

Als kleine jongen betrad ik het verboden pad van Peutiebos en confronteerde een wilde kat in een verdorde boom mijn ongewenste aanwezigheid; de kat reageerde benauwd agressief.
Ik begreep dat toen niet echt want mijn samenleven met poezen was van een andere aard en ervaring. Dus ik nodigde hem uit tot een voorzichtig contact: het was de confrontatie van 2 tegengestelde ervaringswerelden waarin de ene de gekwetste, hongerige wildheid en de wreedheid van de andere herkende;
terwijl die andere plots aanschouwde dat niet alle mensen, laat staan kinderen, te wantrouwen monsters waren in de kern van hun gedachten en gedragspatronen. Gevolg: ik ben niet in staat bang te zijn van wilde katten

De breinaald in de iris van het oog omdat ik ziek ben te zien wat ik zie! En niet te zien wat ik wil zien!!

Het niets zien, het verbannen beeld en weten, het liefst wil ik niet meer zien. Aldus, beste Sophocles, ben ik een volgeling van Oedipus geworden.

GV
Febr 2014
Geschreven in Pub New Benfica tijdens Fadoconcert van Rosario




Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen