Zoeken in deze blog

Guido Vermeulen's mail art envelopes are like worlds into themselves and at the same time they are part of the much larger whole.

(a comment by NANCY BELL SCOTT, USA, on the IUOMA network)

Guido's paintings are like finding images in the clouds
(a comment by Kathleen D. Johnson, USA, on IUOMA)

Guido does not paint monsters but spirits and ghosts, full of love, tenderness and compassion
(LIZA LEYLA during a conversation, Belgium)

His ability to express emotions through painting is a beautiful gift. Allowing oneself to feel sadness is the most direct route through grief. His paintings feel peaceful and kind.

(STEPHEN WALKER, USA)


My life is shifting... Your work is intangible, ethereal, cosmically rewarding. i eat it up & savor it like a great sandwich! It made my day!
(Lisa PEREZ, USA, on IUOMA)

Thank you for the TALISMAN painting on the envelope. It is real cool and creepy at the same time. I haven’t seen a piece of abstract capture such as pain and emotion so well since I visited the museum of art in Toledo. Bravo!
(Sarah Jo Pender, USA, from the Indiana Women’s Prison)

I suppose you could characterize Guido's painting style as expressionist. I know he is very interested in dreams as a source for art and poetry, and these particular chapter pages seem like shadowy dream corridors filled with shifting images and scenes. The Michaux quotes work as a counterpoint, Guido's art is taking over when the limits of language have been reached.
(De Villo Sloan, USA, on my tribute pages to Henri Michaux, see LAMUSAR blog)

Guido’s art expressions are always poems and they show us the reality of our real faces and souls (Mariana Serban, Romania)

His titles have both inspired and educated me (Alicia Starr, USA)

vrijdag 1 oktober 2010

SOMETIMES I FEEL LIKE A MOTHERLESS CHILD



Intervention on a mail art envelope, based on the beautiful negro spiritual, mailed to Anke van den Berg in Belgium, accompanied by a new introspective poem in Dutch:

Sometimes I feel like a motherless child

Na de dood van moeders
verworden we allen tot wezen
wachtend op "Le grand macabre"
joelend naar winterherinneringen
woedend op de goden die ons dwongen
tot reizen in de wolken, tot krimpen
in haar afgedragen en verzakte aarde.

Slechts de slang verlangt naar vooruitgang
terwijl wij achterwaarts denken en voelen
met vervormde hoofden en slakken in het oor
geen oog te veel, geen mond in de fik,
geen kind gehandicapt en geen kankerkrop in de keel

Mijn kamer steek ik met liefde in brand
Verminkt geheugen, opgeblazen leugen,
Ik weet het niet meer
Ik weet alles wat ik niet weet
Ontheemde vreemdeling, mijn broeder
in de storm van de absolute willekeur
in wit gewaad, in zwart geblakerde tralala

Met walging kijk ik naar gratuite uitspraken
"move on, grow up, let it go, accept your loss"
waarom in hemelsnaam, waarom?
Omwille van de zon in het water
en het water in de maan?
Omwille van het niet willen
en het niet willen van het zijn?

De wil tot leven is een raar festijn,
A dish served cold, so to speak
Haar perkamenten huid is mijn netvlies
Slechts aan enkelen kan ik vertellen
hoe de slachtbank was van de geschiedenis
van een vergane jeugd op de vlucht
van lucht en broodnodige ademstoten

het is zoals het is en zoals het niet meer zal zijn
na een overdosis pijn
voel je zelfs de pijn niet meer
behalve als je gaten dicht
behalve als je dicht als lichtgewicht


Guido Vermeulen
29 september 2010


Reaction by Anke van den Berg in a letter:

Herselt, 8/10/2010
Dag beste Guido,

Dank je wel voor je mooie envelop met postpapier assorti.
Er is wel wat mail-art werk bijgekomen, maar ik geef jou voorrang.
1°) omdat ik daar zin in heb
2°) omdat je je een aap verveelt (wat ik niet hoop) en elke dag blij bent met het werk van je postbode. Zo ben ik als ik ziek ben.

Het gedicht heeft me gepakt. “Sometimes I feel like a motherless child”.
Dat heb je (ik) als je ziek bent. Dan wil je verzorgd, vertroeteld en getroost worden.
Als ik je nu eens even be-moeder, door het uitreiken van een zakdoek om tranen en snottebellen mee af te vegen en te dienen als een doekje voor het bloeden.
De zakdoek op de enveloppe is één van de kunstverzameling (een hele grote) van wat ooit de ABN-AMRO bank was. Wat zou er nu stoemelings met al die werken gebeurd zijn? vraag ik me af.

Mijn filosofie over moeders…al is mijn eigen moeder overleden…het barst om me heen van moeders….
A) Moeder Aarde…pak een boom vast en je voelt het al
B) Vele moeders uit vorige levens die nu dicht om ons heen zitten (kunnen mannen, vrouwen, kinderen zijn)
C) De moeder in mijzelf
De indianen zeggen dat je je eigen vader, moeder, kind moet zijn.
Leuk voor mij om dat eens op een rijtje te zetten. En hopelijk voel jij je wat getroost.

Het is leuk dat je een begeleidend schrijven heb geleverd. Naast een envelop, ben ik daar dol op.

“Nietzche’s tranen” lijkt me een heel interessant (maar ook moeilijk) boek. Straks ga ik naar de bib om eens te kijken.
Mijn laatste boek “Allemaal willen we de hemel” van Els Beerten. Ze kwam vertellen in Café Libro (u wel bekend). Wat is schrijven toch ook een uiterst creatieve bezigheid !!
Dus Guido… schrijf nog wat.

Wees niet langer moede®loos. Droog je tranen en blijf eeuwig trouw aan meneer Couez.
Heb je de “Eenzaamheid van de priemgetallen” gelezen? Zo ja, wat vond je ervan?
Vele, vele groetjes en Be Blessed,

Anke

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen