Zoeken in deze blog

Guido Vermeulen's mail art envelopes are like worlds into themselves and at the same time they are part of the much larger whole.

(a comment by NANCY BELL SCOTT, USA, on the IUOMA network)

Guido's paintings are like finding images in the clouds
(a comment by Kathleen D. Johnson, USA, on IUOMA)

Guido does not paint monsters but spirits and ghosts, full of love, tenderness and compassion
(LIZA LEYLA during a conversation, Belgium)

His ability to express emotions through painting is a beautiful gift. Allowing oneself to feel sadness is the most direct route through grief. His paintings feel peaceful and kind.

(STEPHEN WALKER, USA)


My life is shifting... Your work is intangible, ethereal, cosmically rewarding. i eat it up & savor it like a great sandwich! It made my day!
(Lisa PEREZ, USA, on IUOMA)

Thank you for the TALISMAN painting on the envelope. It is real cool and creepy at the same time. I haven’t seen a piece of abstract capture such as pain and emotion so well since I visited the museum of art in Toledo. Bravo!
(Sarah Jo Pender, USA, from the Indiana Women’s Prison)

I suppose you could characterize Guido's painting style as expressionist. I know he is very interested in dreams as a source for art and poetry, and these particular chapter pages seem like shadowy dream corridors filled with shifting images and scenes. The Michaux quotes work as a counterpoint, Guido's art is taking over when the limits of language have been reached.
(De Villo Sloan, USA, on my tribute pages to Henri Michaux, see LAMUSAR blog)

Guido’s art expressions are always poems and they show us the reality of our real faces and souls (Mariana Serban, Romania)

His titles have both inspired and educated me (Alicia Starr, USA)

maandag 18 oktober 2010

OH DARLING!

Een nieuw gedicht dat ik schreef omdat ik boos werd op Leonard's uitspraken over aids als immanente gerechtigheid, dus een gerechtvaardigde straf voor een vrij sexueel leven. Kijk eens, ventje, dan was het communisme en de kerkvervolging ook een vorm van immanente gerechtigheid voor de misdaden van de kerk!

Oh darling

Verwaterd is mijn vermogen
tot liefde niet
Ik tel haar centen nooit
Laat de rivier het land toch overstromen
Laat de oevers bevruchten met de schaduw
van haar kolkende
wolken.

Op veilige afstand kijken,
erover preken met een vermanend vingertje
laat ik over aan paapse en andere kwalijke tirannen
de verkrachters van het onstuimige hart en de zeeroversziel
Ik vinger liever zelf en peuter gaten in de haag
want wat is liefde echt?
Een dijkbreuk naar de andere,
een geheelde en wedersamengestelde spiegel
vervolmaakt door toevoeging, invoeging en vervoeging,
het stelen van de intimiteit van het wederzijdse lichaam,
het strelen van de vrijheid van haar warmste gedachten
het sleutelgat is kamer geworden
het plafond de hemel
de muren gesloopt en op de loop
wij paren in de natuur
wij zijn natuur
wij zijn goden
de enige goden
in de wolken
wij zijn straffeloos
zelfs als we veroordeeld worden tot de doodstraf
vooral als we sterven in mekaars armen en benen
De leegte is verdwenen in de lenigheid van het beminnen,
in de verboden vlucht van vogels en het zweten van herkansende vissen.

De oceaan is overal en hun verboden in verval
Wat opdroogt is de droogte en het wenen der geboden.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen