Zoeken in deze blog

Wordt geladen...
Guido Vermeulen's mail art envelopes are like worlds into themselves and at the same time they are part of the much larger whole.

(a comment by NANCY BELL SCOTT, USA, on the IUOMA network)

Guido's paintings are like finding images in the clouds
(a comment by Kathleen D. Johnson, USA, on IUOMA)

Guido does not paint monsters but spirits and ghosts, full of love, tenderness and compassion
(LIZA LEYLA during a conversation, Belgium)

His ability to express emotions through painting is a beautiful gift. Allowing oneself to feel sadness is the most direct route through grief. His paintings feel peaceful and kind.

(STEPHEN WALKER, USA)


My life is shifting... Your work is intangible, ethereal, cosmically rewarding. i eat it up & savor it like a great sandwich! It made my day!
(Lisa PEREZ, USA, on IUOMA)

Thank you for the TALISMAN painting on the envelope. It is real cool and creepy at the same time. I haven’t seen a piece of abstract capture such as pain and emotion so well since I visited the museum of art in Toledo. Bravo!
(Sarah Jo Pender, USA, from the Indiana Women’s Prison)

I suppose you could characterize Guido's painting style as expressionist. I know he is very interested in dreams as a source for art and poetry, and these particular chapter pages seem like shadowy dream corridors filled with shifting images and scenes. The Michaux quotes work as a counterpoint, Guido's art is taking over when the limits of language have been reached.
(De Villo Sloan, USA, on my tribute pages to Henri Michaux, see LAMUSAR blog)

Guido’s art expressions are always poems and they show us the reality of our real faces and souls (Mariana Serban, Romania)

His titles have both inspired and educated me (Alicia Starr, USA)

maandag 12 augustus 2013

BAYOU

About men and gods in the Bayou

voor Liza Leyla


De vloedgolf vernietigde alle
bewoonbare huizen en tuinen;
raar genoeg bleven de onbewoonbare
gespaard als een soort van absurde
powetiese toepassing van een verminkt
gelijkheidsbeginsel uit vervlogen tijden,
toen de vliegen het nog voor het zeg hadden,
feestend op de kadavers van de eenzamen in de spiegels van de nacht,
wachtend op de dageraad in zwart en rood gekleurde lijkgewaden.
Allah maden aan de macht!

De bruid droeg toen een zwarte hoed,
de bruidegom een doorzichtige sluier.

Alles komt finaal goed op het einde
want wij en zij zullen allemaal verzuipen
in het gestamel van orkanen,
in het gestotter en gelispel van gestoorde goden en godinnen.
Op hun luie dikke kont zittend achter
geblindeerd en beschermend glas zwaaien zij zwaar
met nuttelozen reglementen en regelgeving,
dekreteren de hel op aarde en de aarde in de hemel.
Maar ook de hemel bleek achteraf beschouwd
volledig overstroomd & beroofd van elk verzopen leven!
(mensen zijn toch echt gelijk aan goden want allen zijn dood)

Ik sta nu met een glasje bru in bloedende handen
& met mijn wetende voeten (die haast voelloos worden)
in het almachtige water allemachtig,
kijk omhoog naar de immer wijkende wolken
terwijl mijn tranen niet ophouden
met hun schouders op te halen
omwille van zoveel vermogen tot
geloof versus ongeloof.


Guido Vermeulen

Juli 2013

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen