Zoeken in deze blog

Guido Vermeulen's mail art envelopes are like worlds into themselves and at the same time they are part of the much larger whole.

(a comment by NANCY BELL SCOTT, USA, on the IUOMA network)

Guido's paintings are like finding images in the clouds
(a comment by Kathleen D. Johnson, USA, on IUOMA)

Guido does not paint monsters but spirits and ghosts, full of love, tenderness and compassion
(LIZA LEYLA during a conversation, Belgium)

His ability to express emotions through painting is a beautiful gift. Allowing oneself to feel sadness is the most direct route through grief. His paintings feel peaceful and kind.

(STEPHEN WALKER, USA)


My life is shifting... Your work is intangible, ethereal, cosmically rewarding. i eat it up & savor it like a great sandwich! It made my day!
(Lisa PEREZ, USA, on IUOMA)

Thank you for the TALISMAN painting on the envelope. It is real cool and creepy at the same time. I haven’t seen a piece of abstract capture such as pain and emotion so well since I visited the museum of art in Toledo. Bravo!
(Sarah Jo Pender, USA, from the Indiana Women’s Prison)

I suppose you could characterize Guido's painting style as expressionist. I know he is very interested in dreams as a source for art and poetry, and these particular chapter pages seem like shadowy dream corridors filled with shifting images and scenes. The Michaux quotes work as a counterpoint, Guido's art is taking over when the limits of language have been reached.
(De Villo Sloan, USA, on my tribute pages to Henri Michaux, see LAMUSAR blog)

Guido’s art expressions are always poems and they show us the reality of our real faces and souls (Mariana Serban, Romania)

His titles have both inspired and educated me (Alicia Starr, USA)

vrijdag 24 september 2010

CONVERSATIONS ON TRUTH



Intervention on a mail art envelope, also a result of conversations with my brother.
I mailed this envelope to Piet Franzen in the Netherlands, with a letter explaining the context of the work:

Dag Piet,

Bedankt voor je verknipte werkstukken, (visule) poëzie in vertaling.

Het werk op de omslag over "waarheden" ontstond als weerslag van een discussie met mijn broer Dirk. Hij vertelde een anekdote uit het gevangeniswezen, over de waarheid van een jong boefje versus de waarheid van de gevangenisbewaarder (wat zijn job is in een jeugdgevangenis). Ieder zijn waarheid dus of de absolute waarheid bestaat niet echt wat elke rechtgeaarde en kromgeaarde filosoof ook al weet natuurlijk. In 1973 had ik het voorrecht les te krijgen op de universiteit van Brussel van professor Leopold Flam. Hij moest de geschiedenis van de westerse filosofie onderwijzen. Dat was zijn cursus. Lees dat eens, was zijn goede raad, maar daarover geef ik geen les! In plaats daarvan plezierde hij de wekelijkse aula met briljante monologen over "filosofische termen". Hij pikte een thema uit (bvb "avontuur') en stak gedurende 2 uur spetterend vuurwerk af hoe diverse filosofen dit onderwerp hadden benaderd en verklaard, heel verschillend en zelfs tegenstrijdig. Het was een geweldig tegengif tegen blind geloof in één type waarheid, in één overtuiging, geloof of ideologie. Ik heb reeds dikwijls herhaald dat Flam mijn leven heeft gered. Flam was een jood en concentratiekampoverlever. Hij is er niet meer en ik mis de man, zijn colleges en zijn boeken. Twee van mijn beste vriendinnen zijn "Flamianen", leerlingen van de meester.
Het werk op de omslag kun je ook lezen als de waarheden binnen een gezin. Er is de roodviolette vrouwenfiguur, de moeder met haar waarheid. Er is de hemelsblauwe vaderfiguur en er is het kleine kind. De moeder is rechtopstaand en groter, belangrijker voor het kind. De vader is gedrongen, gebogen en kleiner maar zijn waarheid is groter dan die van de vrouw. Hij schreeuwt luider! Er is het kind met ook zijn waarheidje maar hij kent of begrijpt het begrip waarheid nog niet, dus enkel een nummer (3). En dan zijn er al die geesten of al die schimmen van andere mensen of figuren die ook hun waarheid hebben maar niet gehoord worden en dus ook niet bestaan. Hun waarheid wordt ontkend en zelfs niet gezien.
Onze moeder stierf van een algemene kanker in 1968. Ik was 14 en mijn broer was toen 12. De rest behoort tot de tragedie van het persoonlijke en het persoonlijke van de tragedie.

Postal greetings,


Guido

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen