Zoeken in deze blog

Wordt geladen...
Guido Vermeulen's mail art envelopes are like worlds into themselves and at the same time they are part of the much larger whole.

(a comment by NANCY BELL SCOTT, USA, on the IUOMA network)

Guido's paintings are like finding images in the clouds
(a comment by Kathleen D. Johnson, USA, on IUOMA)

Guido does not paint monsters but spirits and ghosts, full of love, tenderness and compassion
(LIZA LEYLA during a conversation, Belgium)

His ability to express emotions through painting is a beautiful gift. Allowing oneself to feel sadness is the most direct route through grief. His paintings feel peaceful and kind.

(STEPHEN WALKER, USA)


My life is shifting... Your work is intangible, ethereal, cosmically rewarding. i eat it up & savor it like a great sandwich! It made my day!
(Lisa PEREZ, USA, on IUOMA)

Thank you for the TALISMAN painting on the envelope. It is real cool and creepy at the same time. I haven’t seen a piece of abstract capture such as pain and emotion so well since I visited the museum of art in Toledo. Bravo!
(Sarah Jo Pender, USA, from the Indiana Women’s Prison)

I suppose you could characterize Guido's painting style as expressionist. I know he is very interested in dreams as a source for art and poetry, and these particular chapter pages seem like shadowy dream corridors filled with shifting images and scenes. The Michaux quotes work as a counterpoint, Guido's art is taking over when the limits of language have been reached.
(De Villo Sloan, USA, on my tribute pages to Henri Michaux, see LAMUSAR blog)

Guido’s art expressions are always poems and they show us the reality of our real faces and souls (Mariana Serban, Romania)

His titles have both inspired and educated me (Alicia Starr, USA)

woensdag 13 augustus 2014

VRIJWILLIGE ONTHOOFDING


Een verhaal uit de dierenrepubliek

Ik ben geen man van staal, dacht hij toen hij de ijzerdraad rond zijn nek bond en zich van de trap wierp. Nochtans was de kamikaze geen Japanner maar een oude Belg. Zijn hoofd werd langzaam maar zeker van de romp gescheiden en viel naar beneden; het hoofd belandde ergens in de benedenverdieping van de kelder onder water.

Op zijn borst had hij een tekst gespijkerd:
-ik ben een plattelandschinees zonder messen of giftige landbouwproducten
-ik ben een kind van Gaza
-ik beminde de vrijheid van het denken en me uitdrukken, meer dan het keurslijf van het zogenaamde vrije denken zelf die me dicteert hoe ik moet denken of me uitdrukken in een “aanvaardbaar” taalgebruik in de naam van het collectief.

Bloed stroomde als een petieterig beekje door de gangen en de muren van het huis. Het sijpelde ons bestaan in en dat van de dieren en de planten aan de zijkant. Hun wederzijdse dialoog klonk zowel aarzelend als overtuigend.
-Plegen beesten ook zelfmoord? vroeg kater Buzz aan het reuzenkonijn Nero.
Die gniffelde een beet in zijn vragende onderlip.
-Olifantenkerkhoven, aangestrande walvissen zonder zichtbare redenen, lemmingen die zich in zee storten, vogels die zich te pletter vliegen tegen glazen ramen, konijnen die zich gewillig laten vangen in hun holen wanneer het te warm is, katten die…
-Stop, stop, miauwde Tarantino. Mijn oorlog is er vooral één met de overlast aan vlooien. Hij krabbe demonstratief en pieste in het rond om de overtuiging van zijn terrein af te bakenen.
-Vlooien zijn mensen in miniatuur, meende Nero. Sommigen kun je min of meer vertrouwen. Anderen bezien je alleen als voedsel voor de kookpot of aaien je verleidelijk tot ze het beu zijn en dan smijten ze je buiten of zetten je op de muren. Je hebt de vrije keuze te creperen op straat. Je wordt bespuwd, geschopt, geslagen, opgejaagd, gevangen genomen, gecastreerd.
Wij zijn de spiegels der ongewilde lagere proleten, zoals Indische vrouwen uit de lagere kasten worden wij geknipt tegen onze eigen wil in de naam van het menselijke dierenwelzijn. Wij maken te veel kabaal en ongewenste jongeren. Wij hebben geen stem in dit verhaal, laat staan stemrecht.
-Wat te doen?
Het drietal keek elkaar even aan en staarde dan aarzelend richting resten van het bevriende menselijke lijk.
-Hij had er genoeg van, dat is duidelijk, miauwde Tarantino.
-We moeten redwoods zoeken, blies Buzz terug en ons terugtrekken zoals de apen deden.
-Ik ben geen aap maar een reuzenkonijn, wierp Nerop op.

-Alle grootsheid begint klein, mijn lief konijn, waren de laatste woorden van de onthoofde man.
-Alle kleinheid is groots, sloten de dieren af.
-Het probleem is dat er geen sequoia’s bestaan in Vlaanderen en omstreken.
-Alsof dit het enige probleem was of is, proestte Nero uit. Hij behoorde dan ook tot het bijna uitgestorven ras der zwarte Vlaamse reuzen en was dus geen lid van de NVA. Nero was een geheugenaanhanger van Antoon Pira.
-Geheugenverlies? vroeg het konijn zich even later af. Bestaat dat in de geschiedenis van het rollende bollende hoofd of enkel in het rood van bloeddoorlopen ogen die zich sluiten na 1 seconde.
-Who knows, who cares and who gives a damn? antwoordden de beide anderen. Buzz en Tarantino bleven straatkatten tot het bittere
EINDE.




GV

Augustus 2014

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen