Zoeken in deze blog

Wordt geladen...
Guido Vermeulen's mail art envelopes are like worlds into themselves and at the same time they are part of the much larger whole.

(a comment by NANCY BELL SCOTT, USA, on the IUOMA network)

Guido's paintings are like finding images in the clouds
(a comment by Kathleen D. Johnson, USA, on IUOMA)

Guido does not paint monsters but spirits and ghosts, full of love, tenderness and compassion
(LIZA LEYLA during a conversation, Belgium)

His ability to express emotions through painting is a beautiful gift. Allowing oneself to feel sadness is the most direct route through grief. His paintings feel peaceful and kind.

(STEPHEN WALKER, USA)


My life is shifting... Your work is intangible, ethereal, cosmically rewarding. i eat it up & savor it like a great sandwich! It made my day!
(Lisa PEREZ, USA, on IUOMA)

Thank you for the TALISMAN painting on the envelope. It is real cool and creepy at the same time. I haven’t seen a piece of abstract capture such as pain and emotion so well since I visited the museum of art in Toledo. Bravo!
(Sarah Jo Pender, USA, from the Indiana Women’s Prison)

I suppose you could characterize Guido's painting style as expressionist. I know he is very interested in dreams as a source for art and poetry, and these particular chapter pages seem like shadowy dream corridors filled with shifting images and scenes. The Michaux quotes work as a counterpoint, Guido's art is taking over when the limits of language have been reached.
(De Villo Sloan, USA, on my tribute pages to Henri Michaux, see LAMUSAR blog)

Guido’s art expressions are always poems and they show us the reality of our real faces and souls (Mariana Serban, Romania)

His titles have both inspired and educated me (Alicia Starr, USA)

dinsdag 24 juni 2014

Bestaansrecht

24 Bestaansrechthaikus


Waardeloos verhaal
begraaf ik snel in mijn tuin
tussen plant en steen.

Cirkel rond de zon
ontvlamt mijn verbeelding niet,
gesloten kruispunt.

De trein die stil staat,
blijft onopgemerkt voor jou
omdat ik hem droom.

Waarom verdwijn jij
tussen hartslag één en twee
van de Kongostroom?

Het verlangen naar
de definitieve zout-
oplossing is groot.

Soms zie ik iets vreemds
beven in het zonnelicht,
heel eventjes maar.

Het oog druipt beelden,
vervormde creaturen
met recht op bestaan.

Op papier staan zij
daar simpel te schitteren,
twijfel zaait paniek.

Verbrande gom speelt
leentjebuur met schaar en lijm,
collage op maat.

Uil werpt dubbelzicht
in de slotgracht der maagden,
ingetrokken zwaard.

Oren boren door
de muren van het kasteel,
veroordeelde zucht.

Geluidloos bericht:
terugkeer is ongewenst;
het stond in de krant.

Leugens staan gedrukt,
de waarheid vertrekt op reis
naar het rampenkamp.

Omsingelde hoop
biedt weerstand aan het bekken
van ijzer en staal.

Mistige lippen.
Ik vind hun mystiek onecht.
Lach kraakt dogmas stuk.

In de badkamer,
waakvlam van het geheugen
ontsteekt verbeelding.

Stok op buiktrommel,
muziek tegen hongersnood
in de val van huid.

Ingevallen wang
nodigt bang terugslag uit
van zoete snoepjes.

Nu mezelf lezen
in het matte spiegelglas
is uit den boze.

Onaangeroerde
liefde in een kopje thee,
weigeraar van dienst.

Ik zie mijn blindheid
niet langer in de ogen;
bril wordt maskerdik.

Wortel loopt verder
ondanks gebroken uitzicht
op ledematen.

De steltenloper
reikt het gras naar de sterren
buiten de schaduw.

Uitgesloten dood
weet dat zijn uur komen zal,
aangeslagen slot.



Guido Vermeulen
Juni 2014

In de Orchidee

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen