Zoeken in deze blog

Wordt geladen...
Guido Vermeulen's mail art envelopes are like worlds into themselves and at the same time they are part of the much larger whole.

(a comment by NANCY BELL SCOTT, USA, on the IUOMA network)

Guido's paintings are like finding images in the clouds
(a comment by Kathleen D. Johnson, USA, on IUOMA)

Guido does not paint monsters but spirits and ghosts, full of love, tenderness and compassion
(LIZA LEYLA during a conversation, Belgium)

His ability to express emotions through painting is a beautiful gift. Allowing oneself to feel sadness is the most direct route through grief. His paintings feel peaceful and kind.

(STEPHEN WALKER, USA)


My life is shifting... Your work is intangible, ethereal, cosmically rewarding. i eat it up & savor it like a great sandwich! It made my day!
(Lisa PEREZ, USA, on IUOMA)

Thank you for the TALISMAN painting on the envelope. It is real cool and creepy at the same time. I haven’t seen a piece of abstract capture such as pain and emotion so well since I visited the museum of art in Toledo. Bravo!
(Sarah Jo Pender, USA, from the Indiana Women’s Prison)

I suppose you could characterize Guido's painting style as expressionist. I know he is very interested in dreams as a source for art and poetry, and these particular chapter pages seem like shadowy dream corridors filled with shifting images and scenes. The Michaux quotes work as a counterpoint, Guido's art is taking over when the limits of language have been reached.
(De Villo Sloan, USA, on my tribute pages to Henri Michaux, see LAMUSAR blog)

Guido’s art expressions are always poems and they show us the reality of our real faces and souls (Mariana Serban, Romania)

His titles have both inspired and educated me (Alicia Starr, USA)

maandag 11 november 2013

Libre mais solitaire

Quand les différences grimpent au ciel

In wat verschilt de schaduw van een mens
van de schaduw van een dier of een plant?
Allen bestaan als schaduwen en zijn in dit schaduw zijn
gelijk.

Soms denk ik dan dat het land gelijkheid
reeds bestaat in de rijkdom van het schaduwrijk
terwijl wij in de armoede leven van de realiteit
der ongelijkheid.

Tijd lost niet veel op want spiegelt steeds
een uiterst beperkt beeld terwijl een vogel
zich geen zier aantrekt van het drijfzand
waarop wij wandelen samen met anderen.
Vogels leren ons nieuwe definities van taal.
Bijvoorbeeld: wat is een bed?
Bedden zijn de wolken in de hemel.
Wat zijn haar beminde dijen?
Een deur naar de maan.

Op hetzelfde moment in de dijen van de berg
groeien de bomen als een onzichtbaar venster
voor de houthakkers van vallei ONVERLAAT.

De kus is een slang en de vogel het nageslacht
van de uitgestorven dinosaurus in mijn skelet.

Wij paren er op los en broeden verschillen uit
alsof het onschuldige vitamientjes zijn.
Wat is een schuldbekentenis echter?
Een tiranieke luchtspiegeling van die onbestaande koning god.
De zelfverkrachting van wie wij echt zijn of zouden kunnen zijn

car me voilà libre mais solitaire, aldus Baudelaire.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen