24
Bestaansrechthaikus
Waardeloos verhaal
begraaf ik snel in
mijn tuin
tussen plant en
steen.
Cirkel rond de zon
ontvlamt mijn
verbeelding niet,
gesloten
kruispunt.
De trein die stil
staat,
blijft onopgemerkt
voor jou
omdat ik hem
droom.
Waarom verdwijn
jij
tussen hartslag
één en twee
van de
Kongostroom?
Het verlangen naar
de definitieve
zout-
oplossing is
groot.
Soms zie ik iets
vreemds
beven in het
zonnelicht,
heel eventjes
maar.
Het oog druipt
beelden,
vervormde
creaturen
met recht op
bestaan.
Op papier staan
zij
daar simpel te
schitteren,
twijfel zaait
paniek.
Verbrande gom
speelt
leentjebuur met
schaar en lijm,
collage op maat.
Uil werpt
dubbelzicht
in de slotgracht
der maagden,
ingetrokken
zwaard.
Oren boren door
de muren van het
kasteel,
veroordeelde
zucht.
Geluidloos
bericht:
terugkeer is
ongewenst;
het stond in de
krant.
Leugens staan
gedrukt,
de waarheid
vertrekt op reis
naar het
rampenkamp.
Omsingelde hoop
biedt weerstand
aan het bekken
van ijzer en
staal.
Mistige lippen.
Ik vind hun
mystiek onecht.
Lach kraakt dogmas
stuk.
In de badkamer,
waakvlam van het
geheugen
ontsteekt
verbeelding.
Stok op
buiktrommel,
muziek tegen
hongersnood
in de val van
huid.
Ingevallen wang
nodigt bang
terugslag uit
van zoete
snoepjes.
Nu mezelf lezen
in het matte
spiegelglas
is uit den boze.
Onaangeroerde
liefde in een
kopje thee,
weigeraar van
dienst.
Ik zie mijn
blindheid
niet langer in de
ogen;
bril wordt
maskerdik.
Wortel loopt
verder
ondanks gebroken
uitzicht
op ledematen.
De steltenloper
reikt het gras
naar de sterren
buiten de schaduw.
Uitgesloten dood
weet dat zijn uur
komen zal,
aangeslagen slot.
Guido Vermeulen
Juni 2014
In de Orchidee
Geen opmerkingen:
Een reactie posten