Het dier en ik

Voor een dierenrepubliek, nogmaals

Beste Boris,

Er is de steedse dageraad der steden

die slaapt in mijn gesloten

hand, die vrij snel ontspannen ontsnapt

bij het open gaan van het eerste

morgenlicht in de navel van een nieuwe

aanbrekende en springende tijd,

met een vraag op verdoofde lippen

over wat wij ons herinneren over

het uitgewiste land van eergisteren?

Poes Tito likt dringend aan mijn vingers.

Ik geef gewillig toe, het kan niet anders,

tenzij ik on-mens ben & dus het dier

verwerp als essentieel onderdeel van mezelf.

Onmogelijk is het gebruik van dit verminkend

mes voor mij;  ik verkies eerder te sterven

alvorens lichtdeeltjes en beesten te verliezen

in de herinnering van wederzijds touwtjesspringen,

in de ontkenning van het geheel van de wereld

in het eigen lichaam dat mij behoedzaam zegt:

JJ SLAAPT IN DE COSMOS &

DE COSMOS DROOMT IN JOU.

De klif scheidt zich niet van de weeën

of het wilde weerzien van de barenszee

met de segmenten van het hulpeloze land

ondanks ontwijkende en toch steeds samensmeltende

momenten van een gezamenlijk bestaan.

GV,                        Vieille Bosnie, Mei 2014