ODE AAN JIMI
HENDRIX
In een klein
donker tochtig dochterachterkamertje op donderdag
ontmoette ik Hem
of Haar, mijn dubbel en zijn schaduw:
een spitse slang
in de vorm van een pas geboren baby,
met schubben en
kieuwen en ogen die schuw en voor het eerst
verbaasd de wereld
zagen in al zijn schoonheid en lelijkheid.
Ik herkende vrij
snel op vrijdag de vuurkooltjes
in de verbannen
ogen; het wrijven van vingers,
een ritueel van
ritme, zoiets, een lichtgedicht
geschreven door
het beven van hijgende lijven
in verboden
liefdesbedden, ongehoord
voor de dienaars
der uitgedoofde goden.
Ergens in de
pikwarte controlekamer ontstond de opstand van
het aangestoken
vuur van vergelding en drang naar bevrijding.
BURN, BABY, BURN,
fluisterde Jimi vanuit zijn fluwelen graf.
Ondertussen
urineerden wij samen, zij aan zij,
op de blootgelegde
archeologie der oorlogsindustrie.
Het geluid van
donder werd een machinegeweer op zaterdag.
Ik verken zijn
betonnen bunker zonder gasmasker op zondag,
plooi de linten
van oude, versleten tijdmachines,
drink de flesjes
leeg van Alice’s medicijnkastje;
mijn voedsel
bestaat uit langzaam uitgesproken
lettergrepen en
vergeten klinkers tegen het plafond;
het vrije
worstelen met wederzijdse taalklanken is pas begonnen!
GV
Februari 2014
Pub New Benfica
Geen opmerkingen:
Een reactie posten