A crew of
misfits
(when Patti
Smith met William Blake)
De ene maakte
stilte.
De andere
luisterde ernaar.
Andere geluiden
probeerde men buiten te sluiten
want ze
verhinderen het horen, het begrijpen
van mekaar, de
wereld, het traag geheim
van het bepoplicht
van vloeibare vallende sterren,
het verhoren van
het onzichtbaar water voorbij de zwarte gaten.
De goden zijn
enkel dit:
het immense
zwijgen van de cosmos,
het onhoorbare
hijgen van de boom,
het zachte
uitdeinen en verschrompelen
van de ribbenkast
van het heelal,
hun
schaterlachende tekens omwille van
de wanhoop van
onze groeiende dikke buiken.
Wat we nu zien
bestaat niet meer.
Het is enkel het
uitgestelde licht
van wat ooit was
en zelfs dat
is niet helemaal
precies of zeker.
Wiskunde is
antiTAAL in oorlog met de verbeelding,
een verzameling
van formules van valse profeten,
een bende
pezewevers die het altijd menen beter te weten.
Leven met
onzekerheid is het echte leven.
Zekerheid is de
sluipmoordenaar van de ziel.
Vergelijkende
oefening achter de einders van mijn polders,
sommige beelden
doen de vaste waarden beven,
andere
bevestigen enkel reeds bestaande percepties,
vernietigen
aldus wat leiden kan naar nieuwe kennis
in het toilet en
de riool van ontleende en gekwetste etsen.
Wanneer we het
opgedrongen boetekleed
eindelijk kunnen
afleggen (met heel veel moeite weliswaar)
verschijnt daar
plots de duivel met een grijns en een vraagstuk
op zijn
uitnodigende opgespoten Mick Jaggerlippen
HERKEN JE ME
NIET, BROEDER,
HERKEN JE ME
NIET ONDER DE LEUGEN
VAN HET
GODSMASKER
Please,
please,
please flush
all your preconceived beliefs in the watercloset,
rats and lice
will eat the lies and revelate at least some inches
of truth as
tutti frutti and e bucnh of rock and roll niggers.
GV
Februari 2014
Geschreven in de
New Benfica
Geen opmerkingen:
Een reactie posten