MOUNTAIN
POEM
pour Gabri Elle
pour Gabri Elle
Een berg in al de
veelvoud van zijn eenvoud
van een gestold
geologisch ogenblik
is een brandkoffer
vol langdurige geheimen.
Maar hoe open je
die tijdreizende berg
als je zelfs niet
weet
hoe de moeheid van
regen neer kan vallen
op de nieren en de
flanken van zijn taal?
Je mist één of
meerdere sleutels, niet waar?
Een kraker ben ik
niet of misschien ooit geweest.
De onverstoorbare
zeebreker slaapt in een vallei
onzichtbaar zonder
herinneringen aan golven,
trouw aan de rouw
in de standvastige dromen
van rotsen &
stenen & keien & keutels.
Hun wenen hoor ik
op een draagberrie
als ik mijn oor te
slapen leg
tegen de huid van
ontvelde tijd
in nog te
ontdekken grotten
waar ooit dier en
mens
SAMEN hun lot
DEELDEN
als een soort van
verwante atomen
& nog meer
& nog meer
& nog meer …
En op het
kruispunt van hun samenzijn
hoor je dit in re
mineur:
het gezamenlijke
geluid van taal
& helaas de
splitsing die daarna volgde.
Guido Vermeulen
November 2013
Geen opmerkingen:
Een reactie posten