Neige éternelle

Neige éternelle,

een wintersprookje

Pour Louize, Franz , Dietrich et Gaston

Winter wil ik wit als de witste sneeuw en zittend!

Winter wil ik koud en harder dan het dikst bevroren meer.

Winter wil ik dodelijk koud in de ouderdom van al zijn eenvoud, 

in zijn Canadees zijn,

zodat ik me verwarmen kan aan de herinnering

van haar overlandse kus en haar slapen bij mijn slapen.

Warmte is een spiegel die vrieskou ontdooit.

Ongeluk smelt als sneeuw voor de zon tot schommelend geluk.

Trieste seizoenen bestaan niet echt!

Het is de echtheid van de schijn met een schijn van echtheid,

zoals men nu nog spreekt over de herfstij der middeleeuwen

versus de verlichting der moderne progressieve tijden.

Woorden worden gedicteerd door het seizoen van hun omgeving.

Wit als sneeuw is uiterst zeldzaam in de trieste tropen.

Je moet als het ware in staat zijn om de Kilimadjaro te beklimmen,

om het eeuwige wit te bedwingen en te verwoorden met een taal die de graden van Celsius of Fahrenheit kittelt aan de benedengrenzen van hun wiskundig bestaan.

Voor de Eskimos daarentegen bestaan er meer dan 50 verschillende uitdrukkingen voor «wit als sneeuw».

De liefde voor een veelvoud aan woorden zijn aldus seizoens- en omgevingsgebonden.

In de woestijn sterft de liefde voor de sneeuw overdag,

enkel de nacht straalt zwakjes als zijn overbodige spiegel.

Wat heeft dit te maken met een sprookje?

vroeg Louize mij tijdens een verkennende gezamenlijke reis.

Sprookjes zijn wintervertellingen

die ontstonden en verstomden rond het open haardvuur.

Verstomden?

Bij wijze van spreken!

Woorden werden in het vuur verpakt en verbrand

tot de essentie van ons zijn.

Asse zinkt aanstonds weg in sneeuw,

verdwijnt in de veelheid van witte velden

aan de rand van een wachtend bos,

ooit zo groot als het Canadese binnenland

waar geen wakkere mensen wonen,

maar enkel dieren slapen «en attendant le chien».

DE HOND ONTWAAKT DE KOUDE,

DE SNEEUWENGEL IN ELK VAN ONS!

Instructies voor de zuiderling

        Val samen neer

        beweeg armen en benen

        sta op

        kijk neer naar de veelheid

        van gemaakte engelen in sneeuw

Holenberen, roedels wolven, geeuwende bergleeuwen, nachtuilen aan de macht, biddende winterraven, stelende eksters, vastgespijkerde vleermuizen tegen deuren van bange hoeves, kippenslachters vermomd als vossen, parende vuurkonijnen waarvan de zwart verbrande vacht de sneeuw verlicht door het contrast...

EN TE MIDDEN VAN DIT DUIDELIJK DIERLIJK ALLLES

SLAAPT DE ONSCHULD VAN HET KIND IN DE WIEG

DIE WINTER HEET

Ik tel op aanraden van de moederberg

zijn vingers en zijn tenen.

Hij heeft er nog tien van elk.

Alles is dus goed.

Zijn bevroren ijskristal

heb ik opgeslagen

in de koelbox van mijn herinnering.

De witte bloemkelk opent zich

enkel in winter om lente

te omsluiten.

Het heupgewricht wordt aldus scharnier

tussen opeenvolgende seizoenen,

tussen 2 zoenen met een verschil aan warmtegraad.

Een deur valt open door de schok,

valt in de put onder een hoge toren.

Slangen overvallen hun graven in cirkels

met als enig doel bodemloos te paren.

Wat een zicht?!

Zij kwetsen enkel de ogen van de onwetende.

Zij toveren voor onze ogen vuurkooltjes voor verwachtende zielen

terwijl wij ter plaatse trappelen op onze eigen hielen.

De trap op zich?

Ik verklaar nu even mijn liefde voor de trap:

je kan hem beklimmen of bestijgen,

je kan hem afdalen of afrijzen als een kind.

De val is spiegel van de top.

De vallei is spiegel van de berg.

Ik beklim de trap als een berg,

of de berg als een trap.

Arendsnesten wachten tussen treden door.

Even verder straalt meervoudig de eeuwigheid

van sneeuw.

Vlug daal ik naar de veiligheid

van beneden want eeuwig zijn

lust ik rauw als een wintervis in rouw.

C’est un amour morbide?

Zijn er andere?

Ik heb het sterven lief van mensen en sterrenstelsels

omdat de complexiteit van het oeverloze leven

opgevolgd wordt door de eenvoud van de definitieve dood.

Zo hoort het en het is goed,

de dood als winterreis en de winterreis als dood.

Wit en zwart?

Zijn perfecte spiegels van hun eigen zijn en niet-zijn.

Zij vlokken op de brede lanen van ons groeiend, wassend en

dan weer verkwijnend zijn, soms stokt de morgen van de bariton in onze eigen keel. Soms is elk lied een avondlied achter de haag van de huig...

Arthur Martens

Oktober 2013