Wie woont er?

Wie woont er in mijn huisje?

Pour Philippe Guisset

In de kelder dansen

de schaduwen van verloren zielen

op de transparante muren.

Ze schuwen de electriciteit als pest

maar je kan ze wel zien

bewegen bij een weinig kaarslicht.

Op zolder dansen de muizen

tot de lichte tred van een kat

ze verjaagt naar onzichtbare zwarte gaten.

Via de schouw kruipen ze naar beneden,

vervoegen mijn onderaardse vrees

over deuren onder de kelder,

de toegang van dwalende zielen

die hun weg terug niet meer vinden

in de beperktheid van ons menselijk bestaan.

De muren lijden wegens empatie met hun lot,

ontcijferen hun slapende geheimen nooit,

dat is hun keuze, het zwijgen, de stilte.

Slechts af en toe hoort men nog enig gekreun of gedruis

bij voldoende hout en vocht en tocht of wind in een buis.

Toch zijn deze geluiden ANDERS,

vervoegen mijn onderhuidse angst

voor onuitgesproken woorden,

tenzij in het trappenhuis van dromen of gedichten.

Guido Vermeulen

September 2013