ERGENS TE
DELPHI
voor Mia Waeyen
Het orakel vrouw
toonde mij met
trots en leedvermaak
de wonde in haar
zijde,
nodigde mij uit te
drinken van haar woorden:
Ik ben het
loeder van kristus niet,
noch een
heilige maagd, noch jouw ingebeelde hoer,
noch de koesterende
moeder in jouw stille dromen.
De aarde bloedt
steeds opnieuw sinds haar ontstaan
& dat
vertaalt zich in de weeën en het wenen van de maan,
smeltende
ijskappen zowel noord als zuid en het cyclische
protest van
mijn vrij van schaamte begeerde lichaam.
Lees dat vooral
als een verzoek, man,
om ook jouw
deel van het verdriet van de wereld
op je schouders
te torsen.
Wees
arthritisvrij zoals Atlas dat ooit was.
Want er zijn
geen goden,
er is geen ene
god,
ofwel is hij zo
zwak geworden
omwille van de
immense waterkracht
& de
zwaartekracht van zijn vallend
hemellichaam
dat hij van geen tel is
in ons eigen
nietig bestaan.
Ook ik ben geen
dam of rots in de branding
of navelstreng
in het centrum van het bestaande.
Ik ben
hoogstens een kleine bres,
een knoopsgat
in de cirkel tijd,
een cirkel in
een cirkel dus,
een
handspiegeltje van je eigen hart
& je
opgekropt vermogen tot wederkerende liefde.
Guido Vermeulen, 1
augustus 2013
Geen opmerkingen:
Een reactie posten