BAYOU

About men and gods in the Bayou

voor Liza Leyla

De vloedgolf vernietigde alle

bewoonbare huizen en tuinen;

raar genoeg bleven de onbewoonbare

gespaard als een soort van absurde

powetiese toepassing van een verminkt

gelijkheidsbeginsel uit vervlogen tijden,

toen de vliegen het nog voor het zeg hadden,

feestend op de kadavers van de eenzamen in de spiegels van de nacht,

wachtend op de dageraad in zwart en rood gekleurde lijkgewaden.

Allah maden aan de macht!

De bruid droeg toen een zwarte hoed,

de bruidegom een doorzichtige sluier.

Alles komt finaal goed op het einde

want wij en zij zullen allemaal verzuipen

in het gestamel van orkanen,

in het gestotter en gelispel van gestoorde goden en godinnen.

Op hun luie dikke kont zittend achter

geblindeerd en beschermend glas zwaaien zij zwaar

met nuttelozen reglementen en regelgeving,

dekreteren de hel op aarde en de aarde in de hemel.

Maar ook de hemel bleek achteraf beschouwd

volledig overstroomd & beroofd van elk verzopen leven!

(mensen zijn toch echt gelijk aan goden want allen zijn dood)

Ik sta nu met een glasje bru in bloedende handen

& met mijn wetende voeten (die haast voelloos worden)

in het almachtige water allemachtig,

kijk omhoog naar de immer wijkende wolken

terwijl mijn tranen niet ophouden

met hun schouders op te halen

omwille van zoveel vermogen tot

geloof versus ongeloof.

Guido Vermeulen

Juli 2013