VERLANGEN NAAR VERANDERING

VERLANGEN NAAR VERANDERING
(een sprookje in de wolken)



Ik hou van je
Niet zoals Pablo Picasso
Gedeformeerd en snel begeerd
Ik hou van je
Zoals Paul Klee
Veel gelaagd en oh zo traag
Met een kleurenpallet
Even subtiel als je hemel
-lichaam

Wij werden geboren
in eenzelfde sterrencluster
op triljoenen lichtjaren van mekaar
Pas nu zien we beiden wederzijdse ogen
donker worden en dan weer vederlicht
Pas nu zien we zien we zoenen
Zien we mekaar in de melkweg van gestoorde
kattenliefde in een tuin van verval en heropstanding

Laat me vallen, laat me reizen
rijzen naar de sterren, reiken naar jouw maan
Laat me het dichte stof schudden
van je jas in helder vermiljoen
Laat me maar verdampen tot een waterwolk
Ik prevel tot de wind
dat hij me draagt en drijft
tot boven je luisterhuis.

Daar zal ik wenen met heel veel overgave
in een stuntelende poging je huid te bevochtigen
Daar zal ik al lachend
totaal en met heel veel gemeende opluchting
V E R D W I J N E N
terwijl jij blijft kijken
naar de spinnende gaten
in het badpak van ons broze universum

verandering,
hoor ik je zeggen,
er is verandering van weer op komst.


Guido Vermeulen
8 oktober 2010


A new poem, also linked with the poetry reading on "desires", Zarathustra center Brussels, October 15.