Een nieuw gedicht dat ik schreef omdat ik boos werd op Leonard's uitspraken over aids als immanente gerechtigheid, dus een gerechtvaardigde straf voor een vrij sexueel leven. Kijk eens, ventje, dan was het communisme en de kerkvervolging ook een vorm van immanente gerechtigheid voor de misdaden van de kerk!
Oh darling
Verwaterd is mijn vermogen
tot liefde niet
Ik tel haar centen nooit
Laat de rivier het land toch overstromen
Laat de oevers bevruchten met de schaduw
van haar kolkende
wolken.
Op veilige afstand kijken,
erover preken met een vermanend vingertje
laat ik over aan paapse en andere kwalijke tirannen
de verkrachters van het onstuimige hart en de zeeroversziel
Ik vinger liever zelf en peuter gaten in de haag
want wat is liefde echt?
Een dijkbreuk naar de andere,
een geheelde en wedersamengestelde spiegel
vervolmaakt door toevoeging, invoeging en vervoeging,
het stelen van de intimiteit van het wederzijdse lichaam,
het strelen van de vrijheid van haar warmste gedachten
het sleutelgat is kamer geworden
het plafond de hemel
de muren gesloopt en op de loop
wij paren in de natuur
wij zijn natuur
wij zijn goden
de enige goden
in de wolken
wij zijn straffeloos
zelfs als we veroordeeld worden tot de doodstraf
vooral als we sterven in mekaars armen en benen
De leegte is verdwenen in de lenigheid van het beminnen,
in de verboden vlucht van vogels en het zweten van herkansende vissen.
De oceaan is overal en hun verboden in verval
Wat opdroogt is de droogte en het wenen der geboden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten