Ne pas savoir où est la source

Ne pas savoir où est la source


Liefde is
niet te weten
waar de bron is
van de wolken

Onkruid groeit tijdens het kussen tussen
de zwijgende ramen van glurende buren
Verveling vervelt de verf
van opengetrapte deuren

In een wazig transparante nachtjapon
dwaalt zij als spook tussen heden en verleden
De rivier kronkelt door haar verlaten aders
Gestorven is de herdenking aan een vaderbestaan

Met moeder in de modderschoenen
is het vrij moeilijk om te gaan,
laat staan om door de lucht te reizen,
om de gaten op te vullen van het trage wandelen

Naast de stroom getuigt het kijken
van de uitputtingsslag van wenend water
Elke dag opnieuw schrijft zij haar naam
in het dagboek van onwetend hemelbederf

In gebrek aan bescherming zet zij haar wintertanden,
de afdruk van afwezigheid op een huid van goud
In het woud der eenzaamheid sterven wankelende radiators
met dezelfde eenvoud als witte eenhoorns in 't kwadraat

Als zij slapen gaat droomt zij tussen wolken
terwijl ik droom van wolken dromend in een vaas
waar water was is nu de vastheid
van het onbestaande op de lippen van lispelende verbeelding
lijdend aan de waan van een leven in lieve luwte

Heel zorgvuldig kies ik roer-mij-niet engeltjesbehang
voor de lege kinderkamer in het kwetsbare hart
en noem de ruimte rond geruilde ogen
"la guerre ne peut pas tout détruire
mais on souffre tous et pour toujours du mal d'amour"



Guido Vermeulen
15-16 september 2010

New poem in Dutch but with a French title