Opgedragen aan Federico Garcia Lorca
Vogels vluchten in het duister
wanneer katten te voorschijn
kruipen uit het geheugen
van sluimerende tijd.
Doordeweekse melk ontbreekt
Naast het ei ligt slapend
het pluimgewicht van een zwetend
lichaam in zwoel maanbestand.
Het droomt over het ontstaan van vissen
hoe die de zee ontliepen
door zich te splitsen in benen en vleugels
Al wandelend op het strand vermijden we dus de zoete leugens van de jeugd.
Achter de wolk
wikt en weegt
de spelende leegte
de bevende heerser
die niet gerekend had
op de weerstand van zoveel
lucht.
Op een zucht afstand kijk ik recht
in het oog van zijn schuimende bek.
De gekooide torenvalk kijkt omhoog naar de zwevende handschoen
verbijt zich in het smalend uur van vagevuur en regen
Hoe honger negeren in een landschap van ontvette beenderen?
Hoe liefde ontsluiten uit de stoelgang van de blootgelegde grot?
Een krakend schot velt ontvelde vragen en schudt mijn heimwee
wakker naar het graf van Lorca.
(c) Guido Vermeulen
7-8 juli 2010
Geen opmerkingen:
Een reactie posten